Belevenissen van een afgevaardigde  gew. Reserven (3)

Na een match en soms al tijdens een match heb ik al heel wat inspiratie om een verslag te maken.
Het concept van het verslag zit al in mijn hoofd alvorens ik aan de computer plaats neem. Gelukkig, want anders zou dit seizoen een ramp worden met 2 verslagen per weekend. 
Maar vandaag is het anders....... 
Niet ongerust zijn, ik heb wel inspiratie en wat ideetjes voor mijn verslag, maar ik heb het gevoel dat ik nu toch mijn woorden wil wikken en wegen. 
De trainer suggereerde me lachend  tijdens de match om een sabbatjaar te nemen wat betreft de verslaggeving van de reserven. Niet omdat hij mijn verslagen vreselijk vindt ( hoop ik toch ) , maar omdat het een moeilijk jaar gaat worden met zware matchen. 
Maar toch wil ik deze uitdaging niet uit de weg gaan. 
De gew.reserven startten vandaag hun competitie met een uitwedstrijd op Mariaburg. Vol moed en in opperste stemming; dat kan ik getuigen zeker als je Warris en Evans in je auto hebt zitten. Die mooie blonde aan het bushokje op de Bredabaan heeft ons zeker gehoord en gezien, hopelijk belt ze je nog Evans ! 
Maar goed terug naar de voetbal. 
Ik zou de match kunnen omschrijven als rampzalig. Neen , het lag niet aan de arbiter want dat was een uiterst charmante en grappige man. Het lag echter wel aan de sterke tegenstander en  het spel dat de merksemse jongens lieten zien. Ik zou nu kunnen uitweiden over de fouten die er gemaakt werden, over het individualisme van sommige spelers, de harde woorden tijdens de rust  en de 2 geblesseerde spelers die uitvielen  maar dat wil ik niet doen. Want de meesten gingen tot de limiet van hun fysieke kunnen en de doelpuntenregen van Mariaburg deed zelfs bij Warris en Evans hun “ eeuwige” glimlach verdwijnen.. 
Ook onze keeper Steven zag ze vandaag letterlijk vliegen , zo 11 goals binnenkrijgen is voor geen enkele keeper een lolletje en dan viel hem nog niets te verwijten. 
Ik wil echter een hart onder de riem steken bij mijn jongens , die zelf heel goed wisten dat ze niet goed bezig waren. Dat zag je ook aan hun reactie na de match, zo stil heb ik het nog nooit geweten in de kabine. Teleurstelling, boosheid, frustratie en gelatenheid; het was er allemaal. 
Daar heb ik geen problemen mee , zo weet ik dat ze hun match au-serieux nemen en dat siert hen dan weer.
Maar er stond vandaag ook geen team op het veld, enkel een verzameling voetballers die elkaars naam zelfs nog niet kenden. Teambuilding zal hier zeker een prioriteit worden.
We zijn een ploeg die aan veel wisselingen onderhevig zijn; afzakkende prov reserven , juniors,  testers enz. Dat maakt het er niet simpelder op om een echte ploeg te vormen. De eindstand 11 – 0 zette ons dan ook met de 2 voetjes op de grond, er is nog heel veel werk aan de winkel. 
Ik hoop dat de jongens de moed niet gaan laten zakken, maar  samen gaan werken en trainen om er een ploeg van te maken. 
Een ploeg die vecht voor elkaar , elkaar positief coacht en zich kan houden aan de tactische afspraken van de trainer. Dan zullen de resultaten er ook wel komen. 
Ik geloof er alvast in en Freddy ook , dus........

Can we do it ????????????????????

Yes we can!

Veerle