
Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief
Transfer via Zurenborg bracht hem aan de slag bij Eeklo in de jaren voor WOII. Met enige trots verhaalt hij dat hij daar voor het eerst als speler betaald werd, en dat hij daarmee zelfs meer verdiende dan op zijn werk (korrel zout). De oorlog werd spelbreker. Maar voetballen bleef hij, en hij vond zijn draai al gauw weer terug bij OLSE, dat in 1941 fusioneerde met Merksem SC. Als veteraan beëindigde hij zijn actieve voetballoopbaan bij K.Olse Merksem S.C. in de jaren na den oorlog.
Hij bleef bij die club hangen en bouwde er een hele vriendenkring op. In dat vriendenteam kon altijd beroep gedaan worden op Gerard die ondertussen ook bekend was geraak als “de kiekenpoelier van de Deurnebaan”.
Hij was ondermeer materiaalmeester, jeugdtrainer, bezieler van de uitbreiding van de oefenvelden op Bouckenborgh en uiteindelijk vele jaren selectieheer samen met zijn goed vriend Staf Verbaendert (vader van Tom, de Merksemse tandarts) en later ook met Jef Mermans. Een andere goede vriend, Jos van Waterschoot (vader van Ralph van Olse Tennis), mede oprichter van OLSE en de eerste voorzitter van de fusieclub, gaf zijn hamer door aan Gerard in de gloriejaren 60. De fusieclub bleef sportieve successen boeken en stootte zelfs door naar 2e Nationale. Goede samenwerking met het gemeentebestuur van Merksem zorgde voor erkenning van het sportieve belang van de vereniging voor de jeugd en recreatie in onze gemeente. In die tijd was het stadion vaak te klein!
Met die sportieve successen, en in die periode van babyboomers en ongebreidelde groei na de moeilijke naoorlogs jaren, kreeg de club ook te kampen met groeipijnen. En tenslotte dreven de spanningen in het bestuur, Olse en Merksem S.C. weer uit elkaar in 1975. Olse-aanhangers wilden trouw blijven aan de doelstelling om de Merksemse jeugd een sportieve uitlaatklep te bieden, terwijl de SC aanhang een professionele club wenste uit te bouwen. Na 35 jaar kwam er dus een eind aan de succesvolle Merksemse fusieclub.
Gerard, zelf Olse-er (Oud Leerling Sint Eduardus), was ondertussen gepensioneeerd en was er fysische niet goed van dat het jammerlijk zo ver was gekomen…. Hij gaf dan ook zijn voorzittershamer door, helemaal niet overtuigd van de professionele en commerciële richting die het Merksemse voetbal had gekozen. Toen in 1977 uit die breuk Olse Voetbal Club werd opgericht, depanneerde Gerard deze club als voorzitter, maar de veer was toch gebroken door die tumulteuze scheiding.
In 1981 verloor Gerard zijn echtgenote, ook 46 jaar trouwe supporteres, in een tragisch verkeersongeval. Voor het eerst in zijn leven was er geen plaats meer voor voetbal enkel pijn en verdriet.
Tot Gerard als het
ware werd “opgevist” door Jos Verhaegen en René
Snelders (beiden oud spelers van K.Olse Merksem SC, en sindsdien
ook onafscheidelijke zakenpartners in Versnel en… GBA). Hij
werd supporter van Germinal Ekeren, en beleefde die ongelooflijke,
geschiedenisschrijvende opgang en klim van dit provincieclubje naar
het huidige prestigieuze GBA, actief mee. Gerard wordt nog steeds
verwelkomd door Jos en René als gast in de eretribune op het
Kiel.
Gerard heeft heel
wat zien komen en gaan in de Antwerpse voetbalgeschiedenis
(Belgie-Holland op de Bosuil was steeds een féést, en
wat dacht u van de Antwerpse Entente tegen top Zuid Amerikaanse
clubs tijdens paastornooien?!).
In zijn gesprek met Michel Pradolini uitte Gerard diverse keren zijn verbazing en lof over de uitbouw en de staat van Merksemse stadion-infrastructuur. Gerard kon zich ook helemaal vinden in de slogan die Koninklijk Merksem S.C. in de tribunes siert…”KMSC voetbal van, voor en met de jeugd”.
Waarom gingen Olse
en K.Merksem S.C. 35 jaar geleden ook al weer uit
elkaar???...
Bedankt voor een fijne voetbalnamiddag. Gerard heeft ervan genoten om even weer “thuis” te komen…"

Een grote mijnheer uit de
tijd van het grote Merksem! Bedankt Gerard voor je inzet
toen!